📖 หะดีษที่ 1452
✨ แปลแล้ว
🌸 หมวดว่าด้วยมัสยิดและสถานที่ละหมาด
🌸 كتاب الْمَسَاجِدِ وَمَوَاضِعِ الصَّلَاة
🇹🇭 คำแปลภาษาไทย
และมุฮัมมัด บิน รอฟิอฺ ได้เล่าให้เราฟัง อับดุร-รอซซาก ได้เล่าให้เราฟัง อิบนุ ญุร็อยจญ์ ได้แจ้งให้เราทราบ กล่าวว่า ฉันได้ถามอาฏออ์ว่า ช่วงเวลาใดที่ท่านชอบให้ฉันละหมาดอิชาอ์ ซึ่งผู้คนเรียกว่า อัล-อะตะมะฮ์ ไม่ว่าจะนำละหมาดหรือละหมาดคนเดียว? เขากล่าวว่า ฉันได้ยินอิบนุ อับบาสกล่าวว่า ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้ล่าช้าการละหมาดอิชาอ์ในคืนหนึ่ง เขากล่าวว่า จนกระทั่งผู้คนหลับและตื่น หลับและตื่น แล้วอุมัร บิน อัล-ค็อฏฏอบ ได้ยืนขึ้นและกล่าวว่า “อัศ-ศอลาห์! (การละหมาด!)” อาฏออ์กล่าวว่า อิบนุ อับบาสกล่าวว่า ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้ออกมา ราวกับว่าฉันมองเห็นท่านในตอนนี้ ศีรษะของท่านมีน้ำหยด ท่านวางมือบนข้างศีรษะของท่าน เขากล่าวว่า “หากไม่ใช่เพราะจะเป็นการยากลำบากแก่อุมมะฮ์ของฉัน ฉันจะสั่งให้พวกเขาละหมาดเช่นนั้น” เขากล่าวว่า ฉันได้สอบถามอาฏออ์อย่างละเอียดว่า ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม วางมือบนศีรษะของท่านอย่างไร ตามที่อิบนุ อับบาสได้แจ้งให้เขาทราบ อาฏออ์ได้แบมือระหว่างนิ้วของเขาเล็กน้อย แล้ววางปลายนิ้วของเขาบนขมับ แล้วลากมือลงมา โดยลากไปบนศีรษะเช่นนั้น จนกระทั่งนิ้วหัวแม่มือของเขาแตะปลายหูจากด้านที่ติดกับใบหน้า แล้วลากไปบนขมับและบริเวณเครา โดยไม่รีบร้อนและไม่กระชากสิ่งใด นอกจากเช่นนั้น ฉันได้ถามอาฏออ์ว่า ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้ล่าช้าการละหมาดในคืนนั้นนานเท่าใด ตามที่ได้กล่าวถึงท่าน? เขากล่าวว่า ฉันไม่รู้ อาฏออ์กล่าวว่า ฉันชอบที่จะละหมาดโดยนำละหมาดหรือละหมาดคนเดียว โดยล่าช้าเหมือนกับที่ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้ละหมาดในคืนนั้น แต่ถ้าหากสิ่งนั้นเป็นเรื่องยากสำหรับท่านเมื่อละหมาดคนเดียว หรือสำหรับผู้คนในการละหมาดญะมาอะฮ์ และท่านเป็นอิมามของพวกเขา ก็จงละหมาดในเวลาปานกลาง ไม่เร็วเกินไปและไม่ช้าเกินไป
النص العربي 🕌
وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ: قُلْتُ لِعَطَاءٍ: أَيُّ حِينٍ أَحَبُّ إِلَيْكَ أَنْ أُصَلِّيَ الْعِشَاءَ، الَّتِي يَقُولُهَا النَّاسُ الْعَتَمَةَ، إِمَامًا وَخِلْوًا؟ قَالَ: سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ، يَقُولُ: أَعْتَمَ نَبِيُّ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ لَيْلَةٍ الْعِشَاءَ، قَالَ: حَتَّى رَقَدَ نَاسٌ وَاسْتَيْقَظُوا، وَرَقَدُوا وَاسْتَيْقَظُوا، فَقَامَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ، فَقَالَ: الصَّلَاةَ، فَقَالَ عَطَاءٌ: قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ: فَخَرَجَ نَبِيُّ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَيْهِ الْآنَ، يَقْطُرُ رَأْسُهُ مَاءً، وَاضِعًا يَدَهُ عَلَى شِقِّ رَأْسِهِ، قَالَ: «لَوْلَا أَنْ يَشُقَّ عَلَى أُمَّتِي لَأَمَرْتُهُمْ أَنْ يُصَلُّوهَا كَذَلِكَ»، قَالَ: فَاسْتَثْبَتُّ عَطَاءً، كَيْفَ وَضَعَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَدَهُ عَلَى رَأْسِهِ كَمَا أَنْبَأَهُ ابْنُ عَبَّاسٍ، فَبَدَّدَ لِي عَطَاءٌ بَيْنَ أَصَابِعِهِ شَيْئًا مِنْ تَبْدِيدٍ، ثُمَّ وَضَعَ أَطْرَافَ أَصَابِعِهِ عَلَى قَرْنِ الرَّأْسِ، ثُمَّ صَبَّهَا، يُمِرُّهَا كَذَلِكَ عَلَى الرَّأْسِ، حَتَّى مَسَّتْ إِبْهَامُهُ طَرَفَ الْأُذُنِ مِمَّا يَلِي الْوَجْهَ، ثُمَّ عَلَى الصُّدْغِ وَنَاحِيَةِ اللِّحْيَةِ، لَا يُقَصِّرُ وَلَا يَبْطِشُ بِشَيْءٍ، إِلَّا كَذَلِكَ، قُلْتُ لِعَطَاءٍ: كَمْ ذُكِرَ لَكَ أَخَّرَهَا النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَتَئِذٍ؟ قَالَ: لَا أَدْرِي، قَالَ عَطَاءٌ: أَحَبُّ إِلَيَّ أَنْ أُصَلِّيَهَا إِمَامًا وَخِلْوًا مُؤَخَّرَةً كَمَا صَلَّاهَا النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَتَئِذٍ، فَإِنْ شَقَّ عَلَيْكَ ذَلِكَ خِلْوًا أَوْ عَلَى النَّاسِ فِي الْجَمَاعَةِ، وَأَنْتَ إِمَامُهُمْ، فَصَلِّهَا وَسَطًا، لَا مُعَجَّلَةً، وَلَا مُؤَخَّرَةً.
✅ เศาะฮีหฺ