📖 หะดีษที่ 1560
✨ แปลแล้ว
🌸 หมวดว่าด้วยมัสยิดและสถานที่ละหมาด
🌸 كتاب الْمَسَاجِدِ وَمَوَاضِعِ الصَّلَاة
📁 การชดใช้การละหมาดที่ขาดไป และเป็นที่แนะนำให้รีบทำการชดใช้นั้น
📁 قَضَاءِ الصَّلاَةِ الْفَائِتَةِ وَاسْتِحْبَابِ تَعْجِيلِ قَضَائِهَا
🇹🇭 คำแปลภาษาไทย
หัรมะละฮฺ บิน ยะห์ยา อัตตุญีบีย์ ได้เล่าให้ฉันฟังว่า อิบนุ วะฮฺบฺ ได้บอกแก่เราว่า ยูนุสได้บอกแก่ฉันว่า จาก อิบนุ ชิฮาบ จาก สะอีด บิน อัลมุสัยยิบ จาก อบู ฮุรอยเราะฮฺ ว่า แท้จริงเมื่อท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กลับจากการทำสงครามค็อยบัร ท่านได้เดินทางในเวลากลางคืน จนกระทั่งเมื่อความง่วงได้ครอบงำท่าน ท่านก็ได้หยุดพัก และได้กล่าวแก่บิลาลว่า “จงคอยดูแลพวกเราในเวลากลางคืน” ดังนั้น บิลาลจึงได้ทำการละหมาดตามที่ถูกกำหนดไว้ให้แก่เขา และท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม และบรรดาเศาะหาบะฮฺของท่านก็ได้นอนหลับ เมื่อใกล้เวลาฟัจญร์ บิลาลได้พิงอยู่กับอูฐพาหนะของเขาโดยหันหน้าไปทางทิศฟัจญร์ แต่ดวงตาทั้งสองของบิลาลก็ได้พ่ายแพ้ (ต่อความง่วง) ในขณะที่เขากำลังพิงอยู่กับอูฐพาหนะของเขา ท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม, บิลาล และไม่มีผู้ใดจากบรรดาเศาะหาบะฮฺของท่านตื่น จนกระทั่งแสงอาทิตย์ได้สาดส่องพวกเขา ท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม เป็นผู้ที่ตื่นขึ้นเป็นคนแรก ท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม จึงตกใจและกล่าวว่า “โอ้ บิลาล!” บิลาลจึงกล่าวว่า “ผู้ที่เอาชีวิตของฉันไปนั้น ก็คือผู้ที่เอาชีวิตของท่านไปเช่นกัน - ขอพ่อและแม่ของฉันเป็นค่าไถ่ท่าน โอ้ ท่านเราะสูลุลลอฮฺ – (เอาชีวิต) ของท่าน” ท่านกล่าวว่า “จงนำ (อูฐพาหนะ) ไป” พวกเขาจึงนำอูฐพาหนะของพวกเขาไปเล็กน้อย จากนั้นท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ก็ได้อาบน้ำละหมาด และได้สั่งให้บิลาลทำอิกอมะฮฺ (ประกาศเริ่มละหมาด) แล้วท่านก็ได้นำพวกเขาละหมาดศุบหฺ เมื่อท่านได้เสร็จสิ้นจากการละหมาด ท่านกล่าวว่า “ผู้ใดลืมละหมาด ก็จงละหมาดเมื่อเขาระลึกได้ เพราะแท้จริง อัลลอฮฺได้ตรัสว่า {จงดำรงการละหมาดเพื่อรำลึกถึงข้า}” ยูนุสกล่าวว่า อิบนุ ชิฮาบ มักจะอ่าน (อายะฮฺนี้) ว่า “ลิซซิกรอ” (เพื่อการรำลึก)
النص العربي 🕌
حَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى التُّجِيبِيُّ، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيِّبِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ قَفَلَ مِنْ غَزْوَةِ خَيْبَرَ، سَارَ لَيْلَهُ حَتَّى إِذَا أَدْرَكَهُ الْكَرَى عَرَّسَ، وَقَالَ لِبِلَالٍ: «اكْلَأْ لَنَا اللَّيْلَ»، فَصَلَّى بِلَالٌ مَا قُدِّرَ لَهُ، وَنَامَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابُهُ، فَلَمَّا تَقَارَبَ الْفَجْرُ اسْتَنَدَ بِلَالٌ إِلَى رَاحِلَتِهِ مُوَاجِهَ الْفَجْرِ، فَغَلَبَتْ بِلَالًا عَيْنَاهُ وَهُوَ مُسْتَنِدٌ إِلَى رَاحِلَتِهِ، فَلَمْ يَسْتَيْقِظْ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَلَا بِلَالٌ، وَلَا أَحَدٌ مِنْ أَصْحَابِهِ حَتَّى ضَرَبَتْهُمُ الشَّمْسُ، فَكَانَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَوَّلَهُمُ اسْتِيقَاظًا، فَفَزِعَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَ: «أَيْ بِلَالُ» فَقَالَ بِلَالُ: أَخَذَ بِنَفْسِي الَّذِي أَخَذَ - بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي يَا رَسُولَ اللهِ - بِنَفْسِكَ، قَالَ: «اقْتَادُوا»، فَاقْتَادُوا رَوَاحِلَهُمْ شَيْئًا، ثُمَّ تَوَضَّأَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَأَمَرَ بِلَالًا فَأَقَامَ الصَّلَاةَ، فَصَلَّى بِهِمُ الصُّبْحَ، فَلَمَّا قَضَى الصَّلَاةَ قَالَ: «مَنْ نَسِيَ الصَّلَاةَ فَلْيُصَلِّهَا إِذَا ذَكَرَهَا»، فَإِنَّ اللهَ قَالَ: {أَقِمِ الصَّلَاةَ لِذِكْرِي} [طه: 14] قَالَ يُونُسُ: وَكَانَ ابْنُ شِهَابٍ: «يَقْرَؤُهَا لِلذِّكْرَى».
✅ เศาะฮีหฺ